?

Log in

No account? Create an account

А час ідзе

Апошні запіс - восем месцаў таму. Час ідзе, і мая прынцэса ўсё расьце. Мне хочацца адкрывацьперад ёю сьвет, зьдзіўляць, разам ставіць вопыты (да якіх яна, канешне, не дарасла); але пакуль гэта найлепей атрымліваецца ў яе. А я ўсё панікую, што і тое, і гэта не атрымліваецца, што яна не прымае маіх прапановаў, некуды зьбягае па сваіх "польскіх" справах, перайначвае гульні, раскідвае і г.д. Ведаю-ведаю, што такі ўзрост, але ж усё адно часам думаецца: "Я так старалася, рабіла для цябе сэнсарныя скрынкі, карткі, геаметрычныя ўзоры..." Што самае дзіўнае: я так і не зразумела, чаму дачушка ня хоча маляваць (ну, максімум, хвіліну), і чым яна ўвогуле можа займацца хаць 5-10 хвілін?..... І самая вялікая наша бяда - сон.


Ды, гэта ўсё лухта - такі ўзрост. Усё мінае, і ў памяці застаюцца шчасьлівыя моманты. Ідзе лета, і колькі цікавага нас чакае наперадзе! А яна такая разумная, столькі словаў ведае, паўтарае, ужывае па-свойму. І з кніжак не влазіць. Любімыя - Чукоўскі і Галодны вусень, з якім я знайшла ўжо столькі цікавых гульняў. Ну, і ўвогуле шмат усяго. праўда пісаць я неяк паступова перапаўзла ў інстаграм :). Па некалькі сказаў, бо часу не хапае.

Глядзіце фота:Глядзіце фота...Collapse )

Вось і годзік

Маёй прынцэсе споўніўся годзік.


Сьвята было па-каралеўску яркім, і, хоць дачушка крыху прыхварэла, хоць атрымалася ня ўсё так спрытна, не ўсяго так шмат, як планавалася, але ўсё адно  весела. Уяўляеце, наша прынцэса не проста ў кароне ды ў прыгожай сукенцы была, але і з замкам (торт - вууунь крыху відаць у куточку на фатаграфіі ніжэй), і нават прынц на белым кані прыскакаў (вялізны дзякуй за дапамогу ў пошуку rachel_nadin).

Праўда, карэту недзе па дарозе згубілі (не хапіла ў мяне моцы на яе), але ж колькі скарбаў! Прыляталі феі з падарункамі, звінелі тоненькімі галасочкамі, сьмяяліся, казалі добрыя пажаданьні і занатоўвалі ў паштоўкі. Мы завялі "Кніжку ўспамінаў", куды кожныя нарадзіны будзем запісваць самыя яркія падзеі ў Палінкіным жыцьці, тое, што падабаецца, чым асаблівая і непаўторная.
А напрыканцы вечару Поля адправіла свае мары ў палёт на паветраным шары:

Падымі мяне па-над зямлёю,
Падымі мяне ў сьветлы абшар.
Падымі мяне над мітусьнёю,
Падымі мяне, паветраны шар.

Яшчэ крыху фота ёсьць у інстаграме (праўда, стужка хутка зарастае, бо ў нас што ні дзень - то сьвята) https://instagram.com/zniczka/ Бліжэйшым часам яшчэ дакапаецеся, але да зімы, думаю, вельмі шмат зьменіцца і трэба будзе доўга гартаць.
Акрамя таго мы ўсё яшчэ атрымліваем віншавальныя паштоўкі!!! Дзякуй Інне (nefella_od), Юле (happy_julia) і Машы (myvesna) - такая прыгажосьць i мiлата!!

Лялька

Менш за тыдзень да першых нарадзінаў дачушкі. Не скажу, што час праляцеў хутка, бо гэта будзе няпраўдай. Першыя месяцы цягуліся вельмі доўга. А лета вось напраўду праляцела - столькі ўсяго, такая насычанасьць!

Да нараджэньня Палінкі я і падумаць не магла, што буду шукаць усё ружовенькае, пышнае, з карункамі; ня думала, што буду рабіць першыя нарадзіны, якія ўсё адно не запомняцца маленькаму чалавечку, яркімі, са "сталом"/пікніком, конкурсамі, гульнямі і тым больш - тэматычнае сьвята. Але ж вось рыхтуем Прынцэсу. За гэты год яна мноства разоў падцьвердзіла свй тытул: паспрабавала і ролю Несьмяяны, і гарошыны не прымала, і прынцаў чакала, і паказала сваю спрытнаьць здагадлівасьць, дабрыню - дасканалая ва ўсім, аб чым толькі магчыма падумаць (у капрызах таксама ))). Таму сёньня я адчуваю сябе ў запары - столькі ўсяго хочацца ажыцьцявіць! Прынца замовілі, каня абяцалі (дзякуй rachel_nadin), замак пабудуем, феі, богі і іншыя прыйдуць. Не хапае хіба карэты.

 



У пошуках падарунку загарэлася я падарыць ляльку. Прынцэсу, канешне. На вялікі жаль, Кацярына Анешка (Екатерина Онешко, Донецк) зараз ня робіць на замову. Спадзяюся, што толькі часова і аднойчы усё ж папросім яе сшыць.
Замовілі падобную ляльку, але яна атрымалася прасьцейшай, не такой пяшчотнай, вытанчанай, ажурнай. Затое, не шкада будзе даваць дачушцы гуляцца. Можа, з часам у мяне зэявіцца магчымасьць самой сшыць, новую сукенку, паправіць валасы ці поўнасьцю ўсю ляльку. Таму зьмяшчаю пад катам выкрайку.


паглядзець...Collapse )
А яшчэ пакуль шукала Палінкіны падарункі, завяла . Закідваю сабе туду спасылкі, што хочацца купіць малой. Зараз цацак - проста бясконцае мноства. А мы спрабуем балавацца з рознымі крупамі, накрыўкамі, сітам і г.д. Вы з малымі таксама так гуляліся? Праглядаю інстаграм у пошуках усё новых ідэй (да большасьці з іх пакуль не дарасла), удзельнічаем у фотамарафонах. Яркае насычанае і сапраўды чароўнае лета! Спадзяюся, восень і вясна нас таксама не расчаруюць.


P.S.: Я веру ў тое, што ня варта віншаваць загадзя, нават на словах. Пачакайце, калі ласка, да 2 жніўня
Я тут крыху пахвастаюся:
казалі, што на гэтыя выходныя дрэннае надвор'е. А ў нас вось такія класныя здымкі атрымаліся!








Палінка

Прывітаньне ўсім!
Даўно я тут не была... і нічога не паказвала :).
Вось гэтым фатаграфіям ужо амаль год.


А Паліне - 9 месяцаў.
Мы доўга вывучал адна адну, назіралі, адкрывалі, знаходзілі ўсё новае і новае. "Наручка" паступова злазіла з мамы, і зараз ужо поўзае. Адпаведна, і я станаўлюся больш актыўнай.
Зараз мы зьбіраемся на Мінскае мора, так што шукайце нас тут  ;) https://instagram.com/zniczka/

Колики: что болит у малыша? http://shakti-osher.livejournal.com/68898.html + http://zulfia.livejournal.com/169966.html#cutid1

Лихорадка у детей - лечить ли? http://shakti-osher.livejournal.com/67400.html

Младенец, инструкция по эксплуатации. Как сходить на прием к неврологу и остаться здоровым - http://zulfia.livejournal.com/169398.html

О здоровье детских ножек http://shakti-osher.livejournal.com/68221.html

«Другой взгляд на болезни» http://www.soznatelno.ru/zdorovaya-semya/drugoiy-vzglyad-na-bolezni-intervyu-neonatologa-pediatra-sergeya-nikitina-detskomu-radio.html

Еще одно мнение о прививках - открытое письмо онкоиммунолога В.В. Городиловой http://shakti-osher.livejournal.com/58483.html

небулайзеры - http://zulfia.livejournal.com/137416.html

Сон или почему нельзя оставлять «проплакаться» http://shakti-osher.livejournal.com/53195.html



24 правила для мам мальчиков http://shakti-osher.livejournal.com/65495.html

О «волшебных» двухлетках http://getnewpost.livejournal.com/332564.html


Детская агрессия – враг или друг? http://getnewpost.livejournal.com/363431.html

О роли родителей в формировании здоровой личности ребенка http://shakti-osher.livejournal.com/34934.html

О влиянии привязанности для формирования физического и психологического здоровья ребенка http://shakti-osher.livejournal.com/33990.html



Питание. Мудрые традиции предковhttp://shakti-osher.livejournal.com/22191.html

ПИТАНИЕ КОРМЯЩЕЙ МАТЕРИ - HTTP://ZULFIA.LIVEJOURNAL.COM/176000.HTML#CUTID1


Что ест мой сын - пост по заявкам :-)) http://shakti-osher.livejournal.com/57631.html



«Как растить детей в век цифровых технологий» Гордон Ньюфелд http://shakti-osher.livejournal.com/14848.html

«Как любовь формирует мозг ребенка» Сью Герхардт http://shakti-osher.livejournal.com/35238.html

Можно ли воспитать ребенка без ремня? http://shakti-osher.livejournal.com/79678.html#cutid1


«Аюрведа для детей» Кави Радж http://shakti-osher.livejournal.com/22505.html

«Дети с небес» Джон Грей http://shakti-osher.livejournal.com/55699.html

Подборка по книгам http://shakti-osher.livejournal.com/2969.html

Подборка постов Писарик, Петрановской, Витте и других http://shakti-osher.livejournal.com/1993.html

http://video.yandex.ru/users/geenger-skorik/tag/%D0%BA%D0%B0%D1%80%D0%BF/ - ролики педиатра Харви Карпа о том, как успокоить ребенка

Сознательно.ру потрясающий портал с массой очень важной и полезной информации


Заботливая альфа = http://alpha-parenting.livejournal.com и http://olgapisaryk.livejournal.com


мальчик с повышенной чувствительностью. http://zakharova-dasha.livejournal.com
"I stand amid the roar                                                   
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream? "

-Edgar Allan Poe            

1Подвижные игры для детей 1-3 лет

1. Прятки с мышонком
Покажите малышу игрушечного мышонка и предложите поиграть с ним в прятки. Пока папа и ребенок громко хлопают в ладоши и считают до пяти, вы прячете игрушку (сначала на видное и доступное ребенку место, в дальнейшем постепенно усложняя задачу по поиску и всё лучше и лучше пряча игрушку).

2. Морковка для зайчика
Разложите на полу морковку и картошку (игрушечную или настоящую) и посадите на детский столик зайчика. Предложите малышу собрать для зайчика в огороде только морковку.

3. Кто быстрее?
Скажите малышу: «Кто быстрее добежит до папы? (дивана, шкафа и т.д.)» - и начните соревнования. Конечно, малыш окажется победителем!

Еще 17 игр...Collapse )

Нашла такой списочек =)
А что вы еще не успели сделать?

Шпаргалка, когда не знаешь, что-бы ТАКОГО сделать....


1. Пускать солнечные зайчики.
2. Наблюдать как прорастают семена.
3. Вместе скатиться с высокой ледяной горы.
4. Принести с мороза и поставить в воду ветку.
5. Вырезать челюсти из апельсиновых корок.
6. Смотреть на звезды.
7. Заштриховывать монетки и листья, спрятанные под бумагой.
8. Трясти карандаш, чтобы казалось, что он стал гибким.
9. Дырявить льдинки под струей воды.
10. Приготовить жженый сахар в ложке.
И ЕЩЕCollapse )

Напамін з мінулага

Фатаграфавала пару (Аляксандра і Антон) на савецкую стужку. Цудоўнейшы муар, паплыўшая эмульсія і паніжаны кантраст. Будуць яшчэ эксперыменты ;). Дакладней, ужо ёсьць яшчэ колькі, але выкладу пазьней.
Хто зарэгістраваны на Фотаклабе - можна лайкаць/раздаваць рэкамендацыі ;)

Памятка из прошлого
Опубликовано на http://photoclub.by/

[reposted post] Sebastian Luczywo

Фотограф Sebastian Luczywo. Часть 2

Фотограф Sebastian Luczywo. Часть 2


«Я живу один на один с миром. Я не вмешиваюсь в его тонкости, а он взамен пишет для меня фотографические историй, которые я пытаюсь ухватить своей камерой за доли секунды.»

Sebastian Luczywo

Оригинальный пост тут.
Его страница в Facebook.
Он на 500 рх


Смотрите дальше, не пожалеете! :)Collapse )
банер1
Ура, дачакалася! Сёньня іду на "Дзяды", той самы сьпектакль, які Валярына Кустава назвала "новай легендай беларускага тэатру"! Квіткі не ў мяне, у lepet_1, так што давялося залезьці на сайт Гастролей-бай, каб паглядзець пачатак і месца правядзеньня. І тут мяне сустракае цудоўнейшы банер. Як вам? Зацанілі ?  "Тролі" - такія тролі.  А ўвогуле: не забывайцеся пра задні плян, асабліва, калі ён з надпісамі.

Я сама, на жаль, не заўжды ўсё ўлічваю, калі здымаю на стужку, на Rolleycord; але мне ж праўда не ўсё відаць! У панядзелак праявіла тую, што нияк не магла дазьняць з лета, і, мяркуючы па разьмеркаваньні чорна-белых плямаў, нешта прапусьціла :(; трэба мінмум дэталяў, пакуль не навучуся бачыць УСЁ. З лічбай, канешне, прасьцей, бо відаць вынік адразу, але ўсяму свой час - прыйдзе да мяне і гэтая навука ;).

Цэтлікі:

Станоўчы досьвед

evgenij-kolchev-fotovystavka-1
На пачатку студзеня далучылася да творчай фатаграфічнай суполкі "Станоўчы досьвед", кіраўніца якога - Алена Шаліма. Сустрэчы ня частыя усяго раз на месяц, а з астатнімі пытаньнямі сустракаемся ў Фэйсбуку пароль ад якога я ня памятаю і вылажу толькі з ПК. З'явіліся таксама плэнэры, але мне пакуль так і не давялося выбрацца :)... Карацей, мяне трэба б у зашый гнаць адтуль.

Затое два разы я ўсё ж выбралася на сустрэчы. Першая была з Юрыем Васільлевым і другая, учора, - прэзентацыя ў НФК "Мінск", выстава Я.Колчава "Мастакі". Некаторыя з партрэтаў сталі для мяне пытаньнем, некаторыя зацікавілі, пашырылі рамкі, а некаторыя проста зачаравалі. Мужчынскія партрэты прыцягнулі большую ўвагу - нібы аўтар бліжэй іх адчуў; яны шчырыя, пранікнёныя, поўныя смутку, клопату, нейкай насьцярожаннасьці і задуменнасьці. Глыбокія. А часам нават незямныя, але такія жывыя. І большасьць зь іх для мяне абсалютна незнаёмыя - калі прозьвішча і чула, бачыла творы, то  саміх творцаў нават на фатаграфіях ня бачыла.
(Дарэчы, вельмі зачапілі аўтапартрэт і партрэт Засьпіцкага)


У нашай суполцы я вельмі мала з кім падтрымлваю стасункі, нешта пытаюся, дзялюся сваім досьведам. Мы вельмі розныя, і аб'яднаць такіх людзей... вельмі цікава, што з гэтага ў рэшце атрымаецца і як яно ўвогуле пойдзе.  Максімум свабоды, як вядома, часта прыводзіць да бепарадкаў :); але з гэтага ж, наадварот, можа скласьціся нешта ўнікальнае.

Па-сапраўднаму мяне зацікавіла Наташа Правальская з Віцебску, з ёй падтрымліваем перапіску і ўчора, нарэшце, пабачыліся. Я вельмі рада. Прыцягнула пакет вітамінаў - на здароўе, - а мы і пасядзець доўга не змаглі. Тым больш з маёй ідэяй дазьняць, нарэшце, летнюю стужку. Сьпяшаліся, канешне, і не хапала той разьмеранасьці, якая мне так неабходна для партрэту. Так што мне нават крыху страшна: што ж там атрымалася!
Пасьля хуценька рушылі на выставу, дзе сустрэлі і Алену, і іншых удзельнікаў, і ўвогуле шмат-шмат людзей. Я ўзяла з сабой "цацачку" (Cannonet, аўтамат), са стужкай 100-ай, але яна мне, як можна здагадацца, у "цёмным" памяшканьні не спатрэбілася. Ну, ды фатографаў было шмат... а ў мяне, як звычайна, тэлефон .

Такім чынам, некалькі фота з выставы. На першым зь іх - Наташа і Алена (і сьпіна Веранікі), а на самым апошнім з іх і мяне знойдзеце. (Фота не мае, узятыя са Зьнята і са стужкі навінаў у суполцы).
Глядзець фота...Collapse )

15 Лют 2014


Так хочацца спаць пад адкрытым небам - многа-многа паветра і бясконцая прастора. Адчуваць сябе часьцінкай космасу, спалучаць блізкіх у сузорʼі, кожнай клетачкай усьведамляць сіняе-сіняе... Крыху падмярзаць і глыбей кутацца ў плед - толькі нос высунуць і шкадаваць, што не атрымліваецца схавацца. Удыхаць начныя пахі, якіх ніколі ня знайсьці  ўдзень - зьнікаюць, нібы прывіды. Вось бы пасябраваць з такім Касперам.

 

Пацяплела, і ня хочацца закрываць форткі. Але, на жаль, гэта адзінае выратаваньне ад суседзяў-курцоў.

 

Пасяліце неба ў маім пакоі!

 

Запись сделана с помощью приложения LiveJournal для Android.

Цэтлікі:

Аб фатаграфіі

Автор: Крис Стил-Перкинс (Chris Steele-Perkins)

1. Никогда не думайте, что фотография – это просто. Она, как поэзия, – легко сочинить пару рифмованных фраз, но этого не достаточно для хорошей поэмы.
2. Изучайте фотографию, посмотрите на достижения других людей, но с образовательной целью, не пытайтесь быть похожим на них в плане фотосъемки.
3. Фотографируйте те вещи, которые небезразличны и действительно интересны вам, а не то, что вы должны снимать.
4. Фотографируйте так, как считаете нужным, а не как нужно.
5. Будьте открыты к критике, она может быть полезна, однако придерживайтесь своих основных ценностей.
6. Учеба и теория – полезны, но большинству вы учитесь в процессе работы. Делайте много фотографий, будьте недовольны ими и продолжайте снимать, отрабатывайте свои навыки и выходите в мир для взаимодействия.

* * *

Автор: Дэвид Алан Харви (David Alan Harvey)

Вам должно быть что «сказать». В этом вы должны быть предельно честным с самим собой. Подумайте об истории, политике, науке, литературе, музыке, кинематографе и антропологии. Как влияют эти дисциплины друг на друга? Что движет человеком? Сегодня, когда каждый способен сделать отличную, с технической точки зрения, фотографию с помощью мобильного телефона, вам нужно быть «автором». Все дело в авторстве и только в нем. Многие молодые фотографы говорят мне, что стремятся стать фотографами, чтобы «путешествовать по миру» или «завоевать себе имя». По-моему, это неправильные ответы. Все это – лишь сопутствующие обстоятельства или, может быть, даже недостатки профессии фотографа. Без наличия ясных идей, мыслей, чувств и того, что можно бы было «буквально» добавить в «обсуждение», современный фотограф просто затеряется в море заурядности. Сегодня фотография является языком. И, как в каждом языке, знание того, как нужно произносить и писать грамматически правильно сложенные «предложения», является обязательным. А еще более важно – современные начинающие фотографы должны быть «мастерами визуального слова» с явно выраженным дидактическим или эзотерическим императивом. Быть поэтом, а не простым «писателем». Скажу проще – найдите свой собственный, близкий к вашему сердцу проект. Сами поставьте перед собой «задание», которое бы хотели получить от кого-то другого. Прошу вас, помните, что лишь вы, и никто другой, способны управлять вашей судьбой. Верьте в это, знайте об этом и говорите себе это.

* * *

Автор: Эли Рид (Eli Reed)

Перестаньте говорить о теории, когда берете камеру в руки, и не обдумывайте слишком долго изображение. Отбросьте свое собственное «я», и позвольте фотографии самой найти вас. Наблюдайте, как жизнь движется вокруг вас подобно реке, и осознайте, что снимки, сделанные вами, могут стать частью коллективной истории того времени, в котором вы живете.

* * *
Автор: Йонас Бендиксен (Jonas Bendiksen)

Сбросьтесь со скалы, – в переносном смысле. Фотография – это язык. Подумайте о том, что вы хотите сказать с его помощью. Что интересно вам? Какие вопросы вы хотите задать? Затем действуйте, «бросайтесь» рассказать об этом, используя фотографию. Посвятите данной теме главную часть вашей работы.

* * *

Автор: Патрик Захман (Patrick Zachmann)

Вы должны бороться за то, чтобы быть фотографом! А если серьезнее, то мой совет молодым людям – ходить на выставки, смотреть фотокниги и попытаться создать личный проект, для которого, на их взгляд, у них есть уникальный подход, потому что им близок объект съемки и им необходимо выразить и понять его суть.
Фотография должна что-то делать для меня, как и в случае с Дианой Арбус (Diane Arbus), с самим мной через других и бессознательное (имеется в виду психоаналитический подход). Я отвечу на третий вопрос, потому что это связано со сказанным мною выше: «Почему вы стали фотографом?». Я стал фотографом, потому что у меня нет памяти. Мне потребовалось много времени, чтобы понять, что путем личных исследований (книги «Расследование идентичности или еврей в поисках своей памяти», «Чили. Дороги памяти», «Память моего отца» и т.п.) я искал «недостающие» картинки. При создании книги «Расследование идентичности» я узнал, что моя тетя, сестра моего отца, который был узником нацистского концлагеря, сохранила у себя дома фотографию моего дедушки и бабушки, депортированных и убитых в Освенциме, которую мой отец никогда не показывал нам. Благодаря фотографии я увидел родителей моего отца, которых я никогда не знал. Это то, что мне нравится в фотографии. Это помогает мне понять себя и прошлое через призму настоящего.

* * *

Фотографируйте то, что вам наиболее близко, то, что вам нравится и интересно. Превратите весь процесс в как можно более увлекательный и менее сложный.

Цэтлікі:

Апошні месяц

Крс 2016
S M T W T F S
     12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
Распрацавана LiveJournal.com